بشنو از ...
وقتی کانال ها را باز می کنم، چه قدر همه در حال صحبت از شکر گزاری و حس خوب دادن هستند!
عجیب تر اینکه مگر می شود توی جامعه امروز زندگی کنی....اما در جاده زندگی صاف و بدون چاله باشی؟!
اگر واقعا همیشه خوب باشی چه عالی...
اما اگر ادایش را در بیاوری و بخاطر تبلیغات و ....ادامه دهی...بعد از چند وقت...رهایش می کنی و عطایش را به لقایش می بخشی...
حتی با آن همه دنبال کننده....
من میگویم....زندگی هر کس خیلی زیباست...منحصر به فرد و پر از امید به آینده...اما اگر همان طوری که هستی نشان بدهی....نه بیشتر و نه کمتر....
من در این وبلاگ سالها از سختی و آسانی و غم و شادی هایم نوشتم...
اینکه از درد ها و سختی ها بگویی...نشانه ضعف نیست.
نشانه واقعیت درون تو و صداقتت است.
هر چند خیلی ها خوششان نیاد. حتی وقتی در دور و اطراف و فامیل...ناراحتی ات را می بینند...یک جورهایی با تمسخر نگاهت
می کنند! عده ای هم می گویند: نگاه کن چه قدر بی تابی می کند!
کم صبر است...
من از این قسم متلک ها و زخم زبان ها کم نشنیدم.... وقتی که احتیاج به مرهم داشتم....در مشکلاتم و درد هایم....
اما امروز واقعا به خودم آفرین می گویم....
از خدا ی مهربان و همراهم متشکرم هزاران بار....
واز خودم هم ممنونم....که درد داشتم و تحمل کردم...
سختی داشتم و تاب آوردم به لطف خدا....
روزهای زیادی گذشت و من به آنها که نگاه می کنم....می گویم :
مهم نبود، چطور راجع به من نظر دادند...چطور فکر کردند...
اما حالا منم این روز که از ته دلم شکر گزارم....
الحمدالله الذی اذهب عنا الحزن.....
می گذرد دنیا با بدی و خوبی اش...
بساز با زندگی....
